سایت بهترین ابزار


تاريخ : ۴ تير ۱۳۹۵

ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪﺳﻮﺭﯼ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﺎﻡﻫﺎﯼ ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ ﺁﺧﺮ ﺳﺎﻝ ﻭ ﺷﺐ

ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ ﺳﺮﺥ ﻧﯿﺰ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮﺩ ‏[۱ ‏] ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺟﺸﻦﻫﺎﯼ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ

ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺐ ﺁﺧﺮﯾﻦ ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪٔ ﺳﺎﻝ ‏(ﺳﻪﺷﻨﺒﻪ ﺷﺐ ‏) ﺑﺮﮔﺰﺍﺭ

ﻣﯽﺷﻮﺩ.

ﭘﯿﺸﯿﻨﻪ

ﺭﯾﺸﻪﺷﻨﺎﺳﯽ

ﻭﺍﮊﻩٔ ‏«ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪﺳﻮﺭﯼ‏» ﺍﺯ ﺩﻭ ﻭﺍﮊﻩٔ ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ — ﻧﺎﻡ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ

ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﻫﻔﺘﻪ — ﻭ ﺳﻮﺭ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎﯼ ﻋﯿﺶ ﻭ ﻋﺸﺮﺕ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ

ﺍﺳﺖ .‏[ ۲ ‏] ﻃﺒﻖ ﺁﯾﯿﻦ ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺯ ﺁﺗﺶ ﺑﺰﺭﮔﯽ ﺑﺮ ﺍﻓﺮﻭﺧﺘﻪ

ﻣﯽﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﺯﻭﺩ ﻭ ﺑﺮﺁﻣﺪﻥ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﺭﻭﺷﻦ ﻧﮕﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ

ﻣﯽﺷﻮﺩ‏[ ۳‏] ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺁﺗﺶ ﻣﻌﻤﻮﻻً ﺩﺭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻇﻬﺮ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺁﺗﺶ

ﺭﻭﺷﻦ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﺁﻥ ﻣﯽﭘﺮﻧﺪ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ

ﭘﺮﯾﺪﻥ ﻣﯽﺧﻮﺍﻧﻨﺪ : ‏« ﺯﺭﺩﯼ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺗﻮ، ﺳﺮﺧﯽ ﺗﻮ ﺍﺯ ﻣﻦ‏» . ﺍﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ

ﻧﺸﺎﻧﮕﺮ ﻣﺮﺍﺳﻤﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻄﻬﯿﺮ ﻭ ﭘﺎﮎﺳﺎﺯﯼ ﻣﺬﻫﺒﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﺍﮊﻩ

‏« ﺳﻮﺭﯼ‏» ﺑﻪ ﻣﻌﻨﯽ ‏«ﺳﺮﺥ‏» ﺑﻪ ﺁﻥ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ‏[ ۴ ‏] ﺑﻪ ﺑﯿﺎﻥ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﺮﺩﻡ

ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺁﺗﺶ ﺗﻤﺎﻡ ﺭﻧﮓ ﭘﺮﯾﺪﯾﮕﯽ ﻭ ﺯﺭﺩﯼ، ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ ﻭ

ﻣﺸﮑﻼﺗﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﮕﯿﺮﺩ ﻭ ﺑﺠﺎﯼ ﺁﻥ ﺳﺮﺧﯽ ﻭ ﮔﺮﻣﯽ ﻭ ﻧﯿﺮﻭ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ

ﺑﺪﻫﺪ . ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪﺳﻮﺭﯼ ﺟﺸﻨﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﺩﯾﻦ ﯾﺎ ﻗﻮﻣﯿّﺖ

ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﯾﺮﺍﻧﯿﺎﻥ ﺭﻭﺍﺝ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ

ﺑﺮﺍﻓﺮﻭﺧﺘﻦ ﺁﺗﺶ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﻫﯿﺰﻡ ﻭ ﺭﻭﺷﻦﮐﺮﺩﻥ ﻓﺸﻔﺸﻪ، ﺍﺯ

ﺭﺳﻮﻡ ﺟﺎﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﺟﺸﻦ ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪﺳﻮﺭﯼ ﺍﺳﺖ .

ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺟﺸﻦﻫﺎﯼ ﺁﺗﺶ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﭘﯿﺶ ﺩﺭﺁﻣﺪ ﯾﺎ

ﭘﯿﺶﺑﺎﺯ ﻧﻮﺭﻭﺯ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭ ﻣﯽﺷﺪﻩ ﻭ ﺁﻣﯿﺰﻩﺍﯼ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺁﯾﯿﻦ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ

ﺍﺳﺖ، ﺟﺸﻦ ﺳﻮﺭﯼ ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ . ﺳﻮﺭﯼ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻣﻌﻨﯽ ﺳﺮﺧﯽ ﺍﺳﺖ ﻭ

ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﺳﺮﺧﯽ ﺁﺗﺸﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺯ ﻣﯽﺍﻓﺮﻭﺧﺘﻪﺍﻧﺪ . ﺩﺭ

ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺑﺨﺎﺭﺍ ﺁﻣﺪﻩﺍﺳﺖ : ‏«ﭼﻮﻥ ﺍﻣﯿﺮ ﺳﺪﯾﺪ ﻣﻨﺼﻮﺭﺑﻦ ﻧﻮﺡ ﺑﻪ ﻣﻠﮏ

ﻧﺸﺴﺖ، ﻫﻨﻮﺯ ﺳﺎﻝ ﺗﻤﺎﻡ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺐ ﺳﻮﺭﯼ ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻪ

ﻋﺎﺩﺕ ﻗﺪﯾﻢ ﺍﺳﺖ ﺁﺗﺸﯽ ﻋﻈﯿﻢ ﺍﻓﺮﻭﺧﺘﻨﺪ .‏» ﺍﯾﻦ ﺁﺗﺶ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﺐ

ﺳﻮﺭﯼ ﮐﻪ ﻫﻢﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ‏« ﺑﻬﯿﮋﮎ ‏» ﯾﺎ ‏« ﭘﻨﭽﻪٔ ﺩﺯﺩﯾﺪﻩ‏» ﺑﻮﺩ ﺑﺮﺍﯼ

ﮔﺮﯾﺰﺍﻧﺪﻥ ﺳﺮﻣﺎ ﻭ ﻓﺮﺍﺧﻮﺍﻧﯽ ﮔﺮﻣﺎ، ﺁﻥ ﻫﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﺑﺎﻣﻬﺎ

ﻣﯽﺍﻓﺮﻭﺧﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻢ ﺷﮕﻮﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺑﺎﻭﺭ ﭘﯿﺸﯿﻨﯿﺎﻥ، ﺗﻨﻮﺭﻩٔ

ﺁﺗﺶ ﻭ ﺩﻭﺩ ﺑﺮ ﺑﺎﻣﻬﺎ، ﻓﺮﻭﻫﺮ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩ

ﺭﻫﻨﻤﻮﻥ ﻣﯽﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.

ﺑﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﺳﺨﻦ ﺍﯾﻦ ﺁﺗﺶﺍﻓﺮﻭﺯﯼ ﺑﺮ ﺑﺎﻡ ﺧﺎﻧﻪﻫﺎ، ﺁﺧﺮﯾﻦ ﮔﺎﻡ ﺍﺯ

ﺁﯾﯿﻦﻫﺎﯼ ‏« ﮔﺎﻫﻨﺒﺎﺭ ﭘﻨﺠﻪ‏» ﯾﺎ ﺩﻩ ﺭﻭﺯ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ . ﺍﯾﻦ ﺩﻩ ﺭﻭﺯ ﺭﺍ

ﺩﻩ ﺭﻭﺯ ﻓﺮﻭﺭﺩﯾﺎﻥ ﯾﺎ ﻓﺮﻭﺭﺩﯾﮕﺎﻥ ﻣﯽﮔﻮﯾﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺮﮔﯿﺮﻧﺪﻩٔ ﭘﻨﺠﻪ

ﮐﻮﭼﮏ ‏( ﭘﻨﺞ ﺭﻭﺯ ﻧﺨﺴﺖ -ﺍﺷﺘﺎﺩ ﺭﻭﺯ ﺗﺎ ﺍﻧﺎﺭﺍﻥ - ﺍﺯ ﻣﺎﻩ ﺍﺳﻔﻨﺪ ﺩﺭ

ﮔﺎﻫﺸﻤﺎﺭﯼ ﺯﺭﺗﺸﺘﯽ، ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﺎ ﺑﯿﺴﺖ ﻭ ﭘﻨﺠﻢ ﺍﺳﻔﻨﺪ ﻣﺎﻩ ﺑﻨﺎ ﺑﻪ

ﮔﺎﻫﺸﻤﺎﺭ ﺭﺳﻤﯽ ﮐﺸﻮﺭ ‏) ﻭ ﭘﻨﺠﻪ ﺑﺰﺭﮒ ‏( ﭘﻨﺠﻪٔ ﺩﺯﺩﯾﻪ، ﭘﻨﺞ ﺭﻭﺯ ﭘﺎﯾﺎﻥ

ﺳﺎﻝ ‏) ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ . ‏[ ۵‏]

ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﭘﯿﺶ ﺍﺯ ﻧﻮﺭﻭﺯ ﻣﺮﺩﻣﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺁﺗﺶﺍﻓﺮﻭﺯﺍﻥ ﮐﻪ ﭘﯿﺎﻡﺁﻭﺭ

ﺍﯾﻦ ﺟﺸﻦ ﺍﻫﻮﺭﺍﯾﯽ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﻪ ﺷﻬﺮﻫﺎ ﻭ ﺭﻭﺳﺘﺎﻫﺎ ﻣﯽﺭﻓﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﺮﺩﻡ

ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﺁﯾﯿﻦ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ . ﺁﺗﺶﺍﻓﺮﻭﺯﺍﻥ، ﺯﻧﺎﻥ ﻭ ﻣﺮﺩﺍﻧﯽ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ

ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭﯼ ﻧﻤﺎﯾﺸﻬﺎﯼ ﺧﯿﺎﺑﺎﻧﯽ، ﺩﺳﺖﺍﻓﺸﺎﻧﯽﻫﺎ، ﺳﺮﻭﺩﻫﺎ

ﻭ ﺁﻭﺍﺯﻫﺎﯼ ﺷﻮﺭﺍﻧﮕﯿﺰ ﺑﻪ ﺳﺮﮔﺮﻡ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﺧﺸﻨﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ

ﻣﯽﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ؛ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﺭﻭﺯ ﭘﯿﺶ ﺍﺯ ﻧﻮﺭﻭﺯ ﺗﺎ ﺩﻭ ﻫﻔﺘﻪ ﭘﺲ ﺍﺯ

ﻧﻮﺭﻭﺯ ﺑﺎ ﭘﺪﯾﺪ ﺁﻣﺪﻥ ﺗﺎﺭﯾﮑﯽ ﺷﺎﻣﮕﺎﻩ، ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﺟﺎﯾﻬﺎﯼ ﺷﻬﺮ ﻭ ﺩﻩ

ﺁﺗﺶ ﻣﯽﺍﻓﺮﻭﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺗﺎ ﺑﺮﺁﻣﺪﻥ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﺭﻭﺷﻦ ﻧﮕﺎﻩ

ﻣﯽﺩﺍﺷﺘﻨﺪ . ﺍﯾﻦ ﺁﺗﺶ، ﻧﻤﺎﺩ ﻭ ﻧﺸﺎﻧﻪٔ ﻧﯿﺮﻭﯼ ﻣﻬﺮ ﻭ ﻧﻮﺭ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﯽ

ﺑﻮﺩ. ﻫﺪﻑ ﺁﺗﺶﺍﻓﺮﻭﺯﺍﻥ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻥ ﻧﯿﺮﻭﯼ ﻓﺰﺍﯾﻨﺪﻩ ﻭ ﻧﯿﮏ ﺑﻪ

ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﭼﯿﺮﻩ ﺷﺪﻥ ﺑﺮ ﻏﻢ ﻭ ﺍﻓﺴﺮﺩﮔﯽ ﺑﻮﺩ . ﻫﻤﯿﻦ ﻫﺪﻑ

ﻣﻬﻤﺘﺮﯾﻦ ﺩﻟﯿﻞ ﺑﺮﭘﺎﯾﯽ ﺟﺸﻦ ﺳﺪﻩ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻧﻪ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ .‏[ ۶ ‏]

ﺭﻗﺺ ﺑﺎ ﺁﺗﺶ

ﺁﯾﯿﻦ ﺁﺗﺶﺍﻓﺮﻭﺯﯼ ﭘﯿﺶ ﺍﺯ ﻧﻮﺭﻭﺯ ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪﻫﺎﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﺩﺭ ﻧﺰﺩ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ

ﺩﯾﮕﺮ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎ ﻧﯿﺰ ﭘﺪﯾﺪﺍﺭ ﻣﯽﺷﻮﺩ، ﺁﺭﯾﺎﯾﯿﺎﻥ ﻗﻔﻘﺎﺯ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺷﺐ

ﻫﻔﺖ ﺗﻮﺩﻩ ﺁﺗﺶ ﻣﯽﺍﻓﺮﻭﺯﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﺁﻥ ﻣﯽﺟﻬﻨﺪ. ‏[ﻧﯿﺎﺯﻣﻨﺪ ﻣﻨﺒﻊ ‏]

ﺑﻨﺎ ﺑﻪ ﺁﯾﯿﻨﯽ ﮐﻬﻦ ﺩﺭ ﺳﻮﺋﺪ ، ﺷﺒﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ‏« ﻭﺍﻟﺒﻮﺭﯼ‏» ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﯽﺷﻮﺩ

ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺁﻏﺎﺯ ﺑﻬﺎﺭ ﻣﯽﺷﻤﺎﺭﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺁﺗﺸﯽ ﺑﺰﺭﮒ ﺍﻓﺮﻭﺧﺘﻪ ﻭ

ﭘﯿﺮﺍﻣﻮﻥ ﺁﻥ ﺑﻪ ﺟﺸﻦ ﻭ ﺷﺎﺩﯼ ﻣﯽﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺩﻭﺭﺩﺳﺘﯽ

ﺍﺯ ﺁﺗﺶﺍﻓﺮﻭﺯﯼ ﻧﻮﺭﻭﺯﯼ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﺰﺩ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﻭﺳﺘﺎﻫﺎﯼ ﺟﻨﻮﺏ ﮐﺸﻮﺭ

ﺭﻭﻣﺎﻧﯽ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ .‏[ ﻧﯿﺎﺯﻣﻨﺪ ﻣﻨﺒﻊ‏]

ﺁﯾﯿﻦ ﺁﺗﺶﺍﻓﺮﻭﺯﯼ ﺗﺎ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﻣﺎ ﺑﺮ ﺟﺎﯼ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ ﻧﺎﻡ ‏«ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ

ﺳﻮﺭﯼ‏» ﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﺳﺖ . ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ ﺑﺨﺶﺑﻨﺪﯼ ﻫﻔﺘﻪ ﺑﻪ

ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﯼ ‏( ﺷﻨﺒﻪ ﺗﺎ ﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪ ﻭ ﺟﻤﻌﻪ ‏) ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﮔﺎﻫﺸﻤﺎﺭﯼ

ﺍﯾﺮﺍﻧﯿﺎﻥ ﻫﺮ ﯾﮏ ﺍﺯ ۳۰ ﺭﻭﺯ ﻣﺎﻩ ﻧﺎﻣﯽ ﻭﯾﮋﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﺳﺖ ‏(ﺍﻣﺮﺩﺍﺩ، ﺩﯼ

ﺑﺂﺫﺭ، ﺁﺫﺭ، …، ﺳﺮﻭﺵ، ﺭﺷﻦ، ﻓﺮﻭﺩﯾﻦ، ﻭﺭﻫﺮﺍﻡ، ... ، ﺷﻬﺮﯾﻮﺭ،

ﺳﭙﻨﺪﺍﺭﻣﺰﺩ، ﺧﻮﺭﺩﺍﺩ ﻭ ... ‏). ‏« ﻫﻔﺘﻪ ‏» ﺭﯾﺸﻪ ﺩﺭ ﺍﺩﯾﺎﻥ ﺳﺎﻣﯽ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ

ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ۶ ﺭﻭﺯ ﺁﻓﺮﯾﺪ ﻭ ﺭﻭﺯ ﻫﻔﺘﻢ ﺑﻪ

ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻭ ﺁﻓﺮﯾﻨﺶ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﯾﺎﻓﺖ؛ ﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﯿﻦ ﺭﻭ ﺭﻭﺯ ﻫﻔﺘﻢ

ﺭﺍ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﯾﻬﻮﺩﯼ ﺷﻨﺒﺪ ﯾﺎ ﺷﻨﺒﻪ ﻧﺎﻣﯿﺪﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﯽ ﻓﺮﺍﻏﺖ ﻭ

ﺁﺳﺎﯾﺶ ﺍﺳﺖ . ﺑﺨﺶﺑﻨﺪﯼ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺑﻪ ﻫﻔﺘﻪ ﺍﺯ ﯾﻬﻮﺩ ﺑﻪ ﻋﺮﺏ ﻭ ﺍﺯ

ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺑﻪ ﺍﯾﺮﺍﻧﯿﺎﻥ ﺭﺳﯿﺪﻩﺍﺳﺖ . ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩٔ ﻫﺮ ﯾﮏ ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ

ﻫﻔﺘﻪ ﺑﺎﻭﺭﻫﺎﯾﯽ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ؛ ﺑﺮﺍﯼ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪٔ ﻫﺮ ﻫﻔﺘﻪ

ﺭﻭﺯ ﺷﻮﻣﯽ ﺍﺳﺖ .‏[ ۶ ‏]

ﻣﻨﻮﭼﻬﺮﯼ ﺩﺍﻣﻐﺎﻧﯽ ﻫﻢ ﺍﯾﻨﮕﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﻭﺭ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻣﯽﮐﻨﺪ:

ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﺑﻼﺳﺖ

ﺑﺎﺩﻩ ﺑﺨﻮﺭ

ﺑﻪ ﺳﺎﺗﮑﯿﻦ ﻣﯽﺧﻮﺭ ﺗﺎ ﺑﻪ

ﻋﺎﻓﯿﺖ ﮔﺬﺭﺩ

ﯾﺎﺩﮐﺮﺩ ﺩﺭ ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ

ﺩﺭ ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪٔ ﻓﺮﺩﻭﺳﯽ ﺍﺷﺎﺭﻩﻫﺎﯾﯽ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺰﻡ ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪﺍﯼ ﺩﺭ

ﻧﺰﺩﯾﮑﯽ ﻧﻮﺭﻭﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻥﺩﻫﻨﺪﻩٔ ﮐﻬﻦ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﯾﻦ ﺟﺸﻦ

ﺍﺳﺖ . ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺳﻨّﺘﯽ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺟﺸﻦ ﻣﻠّﯽ، ﺍﺯ ﺩﯾﺮﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ

ﺳﻨّﺘﯽ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺯﻧﺪﻩ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ. ‏[ ۷‏]

ﺟﺸﻦ ﻧﺒﺮﺩ ﺑﺎ ﺗﺎﺭﯾﮑﯽ

ﻫﺎﯾﺪﻩ ﻭ ﻣﻬﺴﺘﯽ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﭘﺮﺵ ﺍﺯ ﺁﺗﺶ

ﺩﺭ ﺁﯾﯿﻦ ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ ﺳﻮﺭﯼ

ﺟﺸﻦ ‏«ﺳﻮﺭ‏» ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺩﻭﺭ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺯﻣﯿﻦ ﻣﺮﺳﻮﻡ

ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺸﻨﯽ ﻣﻠﯽ ﻭ ﻣﺮﺩﻣﯽ ﺍﺳﺖ ﻭ ‏«ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ ﺳﻮﺭﯼ‏» ﻧﺎﻡ

ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻃﻼﯾﻪﺩﺍﺭ ﻧﻮﺭﻭﺯ ﺍﺳﺖ. ‏[ ۸‏]

ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ ﺩﺭ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻫﺮ ﻣﺎﻩ ﺟﺸﻦ ﻭ ﭘﺎﯼﮐﻮﺑﯽ ﺑﺎ ﻧﺎﻡ ﺳﻮﺭ

ﻣﺮﺳﻮﻡ ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ ﻧﺰﺩ ﺍﻋﺮﺍﺏ ‏« ﯾﻮﻡ

ﺍﻻﺭﺑﺎﻉ ‏» ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﯽﺷﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﺷﻮﻡ ﻭ ﻧﺤﺲ ﺑﺸﻤﺎﺭ ﻣﯽﺭﻓﺖ

ﻭ ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﻭﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﻧﺤﺲ ﻭ ﺷﻮﻡ ﺭﺍ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﻋﯿﺶ ﻭ

ﺷﺎﺩﻣﺎﻧﯽ ﮔﺬﺭﺍﻧﺪ ﺗﺎ ﺷﯿﺎﻃﯿﻦ ﻭ ﺍﺟﻨﻪ ﻓﺮﺻﺖ ﺭﺧﻨﻪ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﺩﻣﯿﺎﻥ

ﺭﺍ ﻧﯿﺎﺑﻨﺪ .‏[ ۸ ‏]‏[ ۹ ‏]

ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ ﺳﻮﺭﯼ ﺩﺭ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ

ﺷﯿﺮﺍﺯ

ﺍﻓﺮﻭﺧﺘﻦ ﺁﺗﺶ ﺩﺭ ﻣﻌﺎﺑﺮ ﻭ ﺧﺎﻧﻪﻫﺎ، ﻓﺎﻟﮕﻮﺷﯽ، ﺍﺳﭙﻨﺪ ﺩﻭﺩ ﮐﺮﺩﻥ،

ﻧﻤﮏ ﮔﺮﺩ ﺳﺮ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻥ. ﺩﺭ ﻣﻮﻗﻊ ﺍﺳﻔﻨﺪ ﺩﻭﺩﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﻧﻤﮏ ﮔﺮﺩﺍﻧﯿﺪﻥ،

ﻭﺭﺩﻫﺎﯼ ﻣﺨﺼﻮﺻﯽ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺯﻧﺎﻥ ﻣﯽﺧﻮﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ

ﻗﻠﻤﺮﻭ ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ ﺳﻮﺭﯼ ﺩﺭ ﺷﯿﺮﺍﺯ ﺻﺤﻦ ﺑﻘﻌﻪ ﺷﺎﻩ ﭼﺮﺍﻍ ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ

ﻭ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺗﻮﭖ ﮐﻬﻨﻪﺍﯼ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻮﭖ ﻣﺮﻭﺍﺭﯾﺪ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﺯﻧﺎﻥ ﺍﺯ

ﺁﻥ ﺣﺎﺟﺖ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﻨﺪ .‏[۱۰ ‏] ﺯﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ ﺣﻤﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﺁﺏ ﺁﻥ ﺍﺯ

ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﺳﻌﺪﯾﻪ ﻣﯽﺁﻣﺪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺯ ﺍﺳﺘﺤﻤﺎﻡ ﻣﯽﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ . ‏( ﺑﻪ ﺟﻬﺖ

ﺭﻓﻊ ﺑﻼﻫﺎ ﻭ ﮔﺸﻮﺩﻩ ﺷﺪﻥ ﺑﺨﺖ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ‏)

ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﮐُﺮﺩﻧﺸﯿﻦ

ﺩﺭ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﮐﺮﺩﻧﺸﯿﻦ ﺍﯾﺮﺍﻥ، ﺭﺳﻮﻡ ﻭ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺁﺧﺮﯾﻦ ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ ﺳﺎﻝ

ﻭ ﻧﻮﺭﻭﺯ ﺑﺪﯾﻦ ﺗﺮﺗﯿﺐ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺮﻓﺮﺍﺯ ﮐﻮﻩ ﻫﺎ؛ ﺑﺎﻻﺗﺮﯾﻦ ﻧﻘﻄﻪ

ﮐﻮﻩ ﺁﺗﺶ ﺭﻭﺷﻦ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻧﯽ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﺗﺶ ﺑﺰﺭﮔﯽ

ﺍﻓﺮﻭﺧﺘﻪ ﺑﻪ ﺩﻭﺭ ﺁﻥ ﺑﻪ ﺭﻗﺺ ﻣﺤﻠﯽ ﻭ ﭘﺎﯾﮑﻮﺑﯽ ﻣﯽﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ، ‏( ﻣﺎﻧﻨﺪ

ﻧﻮﻋﯽ ﺳﭙﺎﺳﮕﺰﺍﺭﯼ ﻭ ﻧﯿﺎﯾﺶ ‏) ﮐُﺮﺩﻫﺎ ﺍﺯ ﺩﯾﺮﺑﺎﺯ ﺁﺗﺶ ﺭﺍ ﮔﺮﺍﻣﯽ ﻭ

ﻣﻘﺪﺱ ﻣﯽﭘﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺍﺩﺑﯿﺎﺕ ﮐُﺮﺩﯼ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺍﺯ ﺁﺗﺶ ﻭ ﻣﺮﺍﺳﻢ

ﻧﻮﺭﻭﺯ ﮐُﺮﺩﻫﺎ ﯾﺎﺩﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ‏[۱۱‏]

ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ

ﺍﻓﺮﻭﺧﺘﻦ ﺁﺗﺶ ﺩﺭ ﻣﻌﺎﺑﺮ، ﮐﻮﺯﻩﺷﮑﺴﺘﻦ، ﻓﺎﻟﮕﻮﺷﯽ، ﮔﺮﻩﮔﺸﺎﯾﯽ ﻭ

ﻏﯿﺮﻩ ﮐﺎﻣﻼً ﻣﺘﺪﺍﻭﻝ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻥ ﺁﺩﺍﺑﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﻣﻌﻤﻮﻝ

ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﻧﯿﺰ ﺭﻭﺍﺝ ﺩﺍﺭﺩ . ‏[۱۰‏]

ﺗﺒﺮﯾﺰ

ﺁﺗﺶﺑﺎﺯﯼ ﻭ ﮔﺮﻩﮔﺸﺎﯾﯽ ﺍﺯ ﻗﺪﯾﻢ ﻣﻌﻤﻮﻝ ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﺁﺗﺶﺍﻓﺮﻭﺧﺘﻦ ﺩﺭ

ﺍﯾﻦ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻣﺘﺪﺍﻭﻝ ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ . ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﺁﺗﺶﺍﻓﺮﻭﺧﺘﻦ ﻭ

ﭘﺮﯾﺪﻥ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﺁﻥ ﺻﺒﺢ ﺭﻭﺯ ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﻭ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ

ﺁﺏ ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺮﯾﺪﻩ ﻭ ﺟﻤﻠﻪ ‏« ﺁﺗﯿﻞ ﻣﺎﺗﯿﻞ ﭼﺮﺷﻨﺒﻪ ﺑﺨﺘﯿﻢ ﺁﭼﯿﻞ ﭼﺮﺷﻨﺒﻪ‏»

ﺭﺍ ﻣﯽﮔﻔﺘﻨﺪ. ﺁﺟﯿﻞ ﻭ ﻣﯿﻮﻩ ﺧﺸﮏ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺍﺯ ﺿﺮﻭﺭﯾﺎﺕ ﺍﺳﺖ ﻭ

ﺗﺮﮎ ﻧﻤﯽﺷﻮﺩ ﺍﮔﺮ ﺩﻭﺳﺖ ﯾﺎ ﻣﻬﻤﺎﻥ ﻭ ﺗﺎﺯﻩﻭﺍﺭﺩﯼ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﯾﺪ

ﺣﺘﻤﺎً ﺷﺐ ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪﺳﻮﺭﯼ ﺧﻮﺍﻧﭽﻪﺍﯼ ﺍﺯ ﺁﺟﯿﻞ ﺧﺎﻡ ﻭ ﻣﯿﻮﻩ ﺧﺸﮏ

ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻭ ﺑﻔﺮﺳﺘﻨﺪ .

ﺩﺭ ﺗﺒﺮﯾﺰ ﺁﺏﭘﺎﺷﯽ ﺍﺯ ﺑﺎﻡ ﺧﺎﻧﻪﻫﺎ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻋﺎﺑﺮﯾﻦ ﻧﯿﺰ ﺭﺍﯾﺞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ

ﺁﺩﺍﺏ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺳﺎﺳﺎﻧﯿﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺍﺭﻣﻨﯿﺎﻥ ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺘﯿﺎﻥ

ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻣﻌﻤﻮﻝ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺟﺸﻦﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺑﺮ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﺁﺏ

ﻣﯽﺭﯾﺰﻧﺪ . ‏[۱۲ ‏]

ﺍﻫﻮﺍﺯ

ﺩﺭ ﺍﻫﻮﺍﺯ ﻧﯿﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻧﻘﺎﻁ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺁﺧﺮﯾﻦ ﺳﻪﺷﻨﺒﻪ ﺷﺐ ﺳﺎﻝ

ﺑﺮﮔﺰﺍﺭ ﻣﯽﺷﻮﺩ . ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻣﻌﻤﻮﻻً ﺑﺎ ﺣﻮﺍﺩﺛﯽ ﻧﻈﯿﺮ ﺁﺗﺶﺳﻮﺯﯼ ﻭ

ﺁﺳﯿﺐﺩﯾﺪﮔﯽﻫﺎﯼ ﺟﺴﻤﯽ ﻧﯿﺰ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﺳﺖ .‏[ ۱۳ ‏] ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺑﯿﺶﺗﺮ

ﺩﺭ ﺯﯾﺘﻮﻥ ﮐﺎﺭﻣﻨﺪﯼ ﻭ ﮐﺎﺭﮔﺮﯼ، ﮐﯿﺎﻧﭙﺎﺭﺱ، ﺷﻬﺮﮎ ﻧﻔﺖ ﻭ ﻃﺎﻟﻘﺎﻧﯽ،

ﺷﺮﮐﺖﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺑﯿﺸﺘﺮﯼ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﻬﻤﯿﻦ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻌﻤﻮﻻً ﺩﺭ ﻣﺴﯿﺮﻫﺎﯼ

ﻣﻨﺘﻬﯽ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻧﻮﺍﺣﯽ ﻣﺤﺪﻭﺩﯾﺖﻫﺎﯼ ﺗﺮﺍﻓﯿﮑﯽ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺘﻪ ﺩﺭﻧﻈﺮ

ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮﺩ .‏[ ۱۴‏] ﺍﺯ ﺩﯾﮕﺮ ﺁﺋﯿﻦﻫﺎﯼ ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ ﺳﻮﺭﯼ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻫﻮﺍﺯ

ﺍﺟﺮﺍ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻗﺎﺷﻖﺯﻧﯽ ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺑﻪ ﺁﻥ

ﻣﯽﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ . ‏[ ۱۵‏]

ﻟﺮﺳﺘﺎﻥ

ﺩﺭ ﻟﺮﺳﺘﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﺎ ﺭﻭﺷﻦ ﮐﺮﺩﻥ

ﺁﺗﺶ ﺁﻏﺎﺯ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺭﻭﺷﻦ ﮐﺮﺩﻥ ﺁﺗﺶ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﻔﺎﻋﺎﺕ ﻭ ﻏﻠﺘﺎﻧﺪﻥ ﺁﻥ ﺑﻪ

ﮐﻤﮏ ﻭﺳﯿﻠﻪﻫﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻣﺮﺳﻮﻡ ﺍﺳﺖ .‏[ ﻧﯿﺎﺯﻣﻨﺪ ﻣﻨﺒﻊ‏]

ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ

ﺍﯾﺮﺍﻧﯿﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﺐ ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ ﺳﻮﺭﯼ ﮔﺎﻩ ﺳﻪ ﮐﭙﻪ

ﺁﺗﺶ ‏(ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺳﻪ ﭘﻨﺪ ﺑﺰﺭﮒ ﺍﯾﺮﺍﻧﯿﺎﻥ ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ :

ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﻧﯿﮏ ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭ ﻧﯿﮏ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻧﯿﮏ ‏[۱ ‏] ‏) ﻭ ﯾﺎ

ﻫﻔﺖ ﮐﭙﻪ ﺁﺗﺶ ‏(ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻫﻔﺖ ﺍﻣﺸﺎﺳﭙﻨﺪﺍﻥ ‏)

ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ‏[ ۱۶‏]




ارسال توسط اشكان پويان
نظرات (0)
[ ]